اشعار شهادت امام حسن عسکری علیه السلام

111
گزارش تصویری از مجری گری درجشن نیمه شعبان سازمان نقشه برداری کشور سال 1389
December 18, 2015
IMG_0454
مولودی خوانی مذهبی در عروسی
December 18, 2015

اشعار شهادت امام حسن عسکری علیه السلام

——(شور امام عسکری- میسوزم ازتب)-

می سوزم از تب / میون بستر
                     غمین و زارم / بیاد مادر
غریبم و من دور از وطنم
                         با چش ترم ناله میزنم
گردِ،غم و غریبیِ من، تو پهنه ی دلا میشینه
مهدی،عزیزه بی کِس من، جون کندن منو می بینه
     ای وای امون ای دل ای دل 4
خشک و کبوده / لبای تشنم
                   بیاد جدّم / می سوزم از غم
بیاد حسین تشنه می مونم
             روضه ز تیغ و دشنه می خونم
راهی، شده دلم به سفر، با روضه ی عطش بی صدا
   با گر،یه بر حسین غریب ،سامرا شده کرببلا
     ای وای امون ای دل ای دل 4

تا کاسه ی آب / می خورد به لبهام
               شدم روونه / تا روضه ی شام
خونابه ی لبهام گشته جاری
                     یاد خیزرون با لب قاری
این شد،صله ی قاری حق، تو مجلس حرام و شراب
   خونین، شده دهان و لبش، ای وای پیش چشای رباب
       ای وای امون ای دل ای دل 4

 

 

 

———-(زمزمه-واحد-بارون سنگ)—-

کجایی ای عزیز من     آقا دلم تنگه برات
پاتو بذار رو چشم من    ای به فدای قدمات
وقتی که دور از تو میشم همش بلا سرم میاد
     کی میشه که داد بزنم صدای دلبرم میاد
           آقا کجایی آه از جدایی
اسمت فراموشم شده بدبختی بالاتر از این؟؟
روضه میگیرم با دلم  آقایی تنها تر از این؟؟!!
تو بودی و ندیدمت تو این دو ماه ی عزا
     یه ردی از خودت بذار اینجا نشد کرببلا
           آقا کجایی آه از جدایی
پیرهن سیاهت تنته       فدای اشک سحرت
بعد دو ماه عزاداری       شده عزای پدرت
میام برا عرض ادب بگو کجا ختم میگیری
صحن بابات خراب شده خودت بگو کجا میری
           آجرک الله بقیت الله

 

 

 

————(غزل شهادت امام عسکری)–

امروز با تمام توان گریه می کنیم
همراه با امام زمان گریه می کنیم
در پشت دسته های عزا سوی سامرا
در لابلای سینه زنان گریه می کنیم
شاید نماز ظهر رسیدیم در حرم
آن لحظه با صدای اذان گریه می کنیم
آقا اگر به مرقدشان راهمان دهند
در روضه ی مبارکشان گریه می کنیم
در غصه اسارت مردی که سالها
از او نبوده نام و نشان گریه می کنیم
بر لحظه ای که آب طلب کرد آن امام
ما نیز یاد تشنه لبان گریه می کنیم
هم در گریز روضه موسی بن جعفریم
هم یاد آن شکنجه گران گریه می کنیم
هم در مسیر کوفه و هم در مسیر شام
با روضه های عمه شان گریه می کنیم
خیلی به پیش چشم من این صحنه آشناست
وقتی نشسته ایم چنان گریه می کنیم
شبهای جمعه نیز همین گونه کربلا
ما پا به پای مادرمان گریه می کنیم
اذن دعا دهید که پایان روضه است
تا انتهای مجلستان گریه می کنیم
در ذکر «یا حَمیدُ بِحَقِ مُحَمَّد»یم
تا می رسیم آخر آن گریه می کنیم

 

 

 

 

 

———-(مدح ومصیبت امام عسگری)–

ای متجلـی از رخت جلـوۀ حسن داوری
غیـر نبـی بـه انبیـا داده خـدات برتـری
هم به زمین امامت و هم به سمات، سروری

خلقت و طینتت همه فاطمی است و حیدری
حسن نکـویت از همـه کـرده ندیـده دلبری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری

****
محیط علم و معرفت یگانه گوهرش تویی
سپهـر، نـور اگـر دهـد، مـه منورش تویی
ملک اگر ملک شده، امام و رهبرش تویی
سلام ما به سامره که سایه‌گسترش تویی
مـزار تـو در آن زمین، نمـوده نورگستری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری
****
در آسمان معرفت شمس تویی، قمر تویی
تمـام نخل علم را ریشه تویـی، ثمر تویی
بحار نور را همه صدف تویـی، گهر تویی
شب سیاه هجر را صبح تویی، سحر تویی
به ده امام و یک ولی پدر تویی، پسر تویی
ز وصف ما، ز مدح ما، تو بهتری، تو برتری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری

****
تو چشمـۀ علـوم حـق ز دَه یـمِ ولایتی
تو حسن کردگـار را جمـال بـی نهایتی
تو برتر از حدیثی و تو فرق هر روایتـی
تو مظهـر حقیقتـی، تـو مشعـل هـدایتی
تو آن ستوده حضرتی تو آن بزرگ آیتی
که مـی‌کند جمـال تـو ز خالق تو دلبری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری
****
اگر چه در زمین دمد فروغ جاودانی‌ات
کنند سجده قدسیان به حسن آسمانی‌ات
هزار حیف، شـد بدن چو لالۀ خزانی‌ات
نوشته شد به خون دل، کتاب زندگانی‌ات
بسان شمع سوختـه نماند از تو پیکری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری

****
سـلام روح و اولیــا بــه پیکــر مطهرت
چه شد که زهر دشمنان شراره زد به پیکرت
نشـان مـرگ شـد عیـان به عارض منورت
به وقت مرگ مهدی‌ات چو جان گرفت در برت

دگـر نـگشت تشنـه لـب بریده از قفا، سرت
دگر به نیزه بر سرت، نشد جفـا ز هـر سری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری
****
نمـاز خوانـد مهدی‌ات بـه پیکرِ مطهرت
به احترام شد نهان، به خاک، جسم اطهرت
دگـر میـان شهرهـا نشـد اسیـر، خواهرت
نخورد چوب بر لب و نرفت نوک نی سرت

نـگشت توتیـا دگـر ز سـم اسب، پیکـرت
نشد تن تو غرقِ خون ز تیر و تیغ و خنجری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری
***
همـاره پـر زند دلم بـه محفل عزای تو
شراره بر دلم فکن که سوزم از برای تو
چه می‌شود سفـر کنم به شهر سامرای تو
سلام من، درود من، به صحنِ با صفای تو
وجود و بذلِ دست تو،«میثم» و خاک پای تو
نمی‌زنـم نمی‌زنـم جـز درِ ایـن حرم، دری
تویی امام عسکری تویی امام عسکری

 

 

 

 

——————-(شعر)—-

اي عزيز دل زهرا پسرم مهدي جان

سوخت اززهر هلاهل جگرم مهدي جان

دوست دارم كه به دامان محبت بنهي

زره مهرو محبت توسرم مهدي جان

معتصم دادبه من زهر كه با خوردن آن

شمع سان سوخت زپا تابه سرم مهدي جان

موقع دادن جان در اثر زهرجفا

روز شد تيره به پيش نظرم مهدي جان

زآتش زهر جفا گر به خودم ميپيچم

ياد آن سينه وآن ميخ درم مهدي جان

داد زهرا بستان زان دو نفر روز ظهور

سوختند آن دونفر برگ وبرم مهدي جان

روز موعود توازثاني نامرد بپرس

كرد نيلي زچه روي قمرم مهدي جان

پهلوي مادر مارا بشكست وبشكست

زين جنايت به خدا بال وپرم مهدي جان

 

 

————–(نوحه)—–

ميسوزد اززهرجفا پا تاسرمن

       چون شمع آتش ديده سوزد پيكرمن

خون شد زغمهاجگرم ، بيا به بالين پسرم

               مهدي كجايي 2

چون جد خوددرموطن خودهم غريبم

           ازبعد زندانها شهادت شد نصيبم

ببين طبيبا تب من     آبي رسان برلب من

               مهدي كجايي 2

گرد يتيمي برسرورويت نشسته

         داغ پدر برقلب حق جويت نشسته

دراين عزا واين محن،صبراً لكَ يابن الحسن

               مهدي كجايي 2

 

 

————–(نوحه)—–

شهيد زهر كين شد مولا

         حجت حق شده بي بابا

           واويلا 3

عسگري رفته ازاين دنيا

       به پيش مادر خود زهرا

           واويلا 3

زظلم معتمد سامرا

       شدقرين بافغان وغوغا

           واويلا3

 

—————–(شعر)—-

كسيكه شام غريبان ما سحرميكرد

درون حجره غريبانه ناله سر مي كرد

چنان به زهر ستم مغزاستخوانش سوخت

كه لاله درغم او ناله ازجگر ميكرد

چوشخص مارگزيده به خويش مي پيچيد

كه روز را ز شب تيره ،‌تيره تر ميكرد

زظلم معتمدپست ، زاده ي زهرا

زخالقش طلب ديدن پسر ميكرد

پسرنهاد سرش را به دامن و چون شمع

زسوز آتش هجران پدر پدر ميكرد

بنال همچو ني ازدل كه دردم آخر

به ياد مادر خود ياد ميخ ودر ميكرد

حديث صورت وسيلي به زير لب ميخواند

چوباب خويش علي زاشك ، ديده ترميكرد

 

 

—————(توخرابه …)—–

من غريب سامرايم ، يادگار مرتضايم

مثل اجداد غريبم كشته ي زهر جفايم

من به هستي قبله گاهم عشق حق بوده گناهم

دورم از شهروديارو سامرا شد قتله گاهم

زجفاي زهر كينه شده پرشراره سينه

ولي قاتلم چي بوده ؟ بخدا غم مدينه

وارث ياس كبودم يادماتمش نمودم

تاشوم زائر زهرا پروبال خود گشودم

به جهان قائمه هستم رهنماي همه هستم

وارث داغ مدينه پسر فاطمه هستم

عاقبت داغ دل من شعله زد به حاصل من

غم كربلا وكوي مدينه شد قاتل من

 

—————-(شعر)—–

سلام باد به مهدي وبه ديده ي تراو

كه شد زداغ شهيدان فسرده خاطراو

سلام باد برآن باغبان كه ميسوزند

زشعله هاي خزان لاله هاي پرپراو

امام يازدهم اوفتاده دربستر

بگو كه مهديش آيد دركنار بستراو

چه زود مهدي او شد يتيم وصحرا گرد

چه زود گرد يتيمي نشست برسراو

 

————–(شعر)—–

حجت اله يگانه پسرم مهدي جان

بنشين دردم آخر به برم مهدي جان

دشمن ازهر جفا كار مرا ساخته است

زهر افكند شرربرجگرم مهدي جان

كاسه ي آب به دستم بنگر ميلرزد

لرزه افتاده زپا تابه سرم مهدي جان

بنشين تانگرم سير رخ ماه تورا

توشه از عارض ماهت ببرم مهدي جان

گويم امروز زجان دعوت حق را لبيك

ازسروجان وجهان در گذرم مهدي جان

صاحب عسگرم وجزتو مرا ياري نيست

مونس و همدم شام وسحرم مهدي جان

بعد من سربه بيابان بگذاري شب وروز

باشد از حالت زارت خبرم مهدي جان

 

 

—————–(نوحه )—–

سامرا شده غوغا   ( شيعيان زنيد برسر)2

مي كند فغان زهرا (عسگري شده پرپر)2

         اي حسن حسن جانم 3

زهرمعتزملعون     (كرده قلب او پاره )2

مهديش شده دلخون   ( ميكند زغم ناله )2

اي حسن حسن ……………………….

همچو جد خود يارب (دروطن غريبم من )2

جان من شده برلب   (بافغان قرينم من )2

اي حسن ………………………………

 

 

—————(شعر واحد)—–

شد امام عسگري مسموم زهر دشمنان

ديده گريان شدزداغش مهدي صاحب زمان

آن گل باغ رسالت از جفاي معتمد

دربهار نوجواني فصل عمرش شد خزان

گفت آب آريد از بهرم كه ميسوزد دلم

خادمش گفتا كه آب آرد بر شاه جهان

آنچنان لرزيد نتوانست نوشد آب را

ديده ي حق بين گشود وريخت اشك از ديدگان

پس بفرمود آن ولي حق كه برچين حجره را

گو به مهدي نور چشمم سوي بابا شو روان

پرده را چيدم من وديدم خجسته كودكي

همچو خورشيدي درخشان در پس پرده نهان

آمد و آن آب را بنهاد وبرلعل پدر

ناگهان ناليد بر شاهنشه لب تشنگان

هيچ كس حاضر نشد آبي رساند برلبش

زاده ي ساقي كوثر تشنه آخر داد جان

 

 

—————–(شعر)—–

در سامرا ازداغ يارم گشته غوغا

كايد صداي ناله سوزان زهرا

رنگ شفق دارد رخ شمس هدايت

هادي دلها جان دهد در شهر غربت

ديده فروبسته اميدش يك نگاه است

تاكه بيايد مادرش چشمش به راه است

تاديده بررخسار نيلي اش گشايد

يا يك نظر بر چادر خاكي نمايد

بيند اگر سيماي اوجان ميسپارد

جزاين به قلبش آرزو ديگر ندارد

از سامرايش ميرسد بوي مدينه

خود گرچه ميسوزد ززهر جور وكينه

زهر جفا كي عمر اورا خاتمه د اد

جان را زداغ غصه هاي فاطمه داد

 

———-(شعر-واحد)—–

امشب سفير غمها ، برجان مابيايد

گويا صداي زهرا از سامرا بيايد

لشكر كشيده ماتم آيد به همره غم

برروح وجان عالم رخت عزا بيايد

هر ديده اي چو زمزم گويد زغم دمادم

بر قتل پور خاتم جام بلا بيايد

آن مرغ پر شكسته بارسفر ببسته

دل بيقرار وخسته سوي خدا بيايد

ابن الرضاي ثاني از ظلم ناكساني

غمهاي بيكراني براو چرا بيايد

آن يادگار زهرا مسموم زهر اعدا

آخر غريب و تنها سوي رضا بيايد

گويا به شام آخر ازره رسيده مادر

جاري است نهر كوثر يا مرتضي بيايد

آن ياس ارغواني با قامت كماني

باروي پرنشاني ازيك جفا بيايد

گويد به آه وزاري با اشك وبيقراري

درحال سوگواري باناله ها بيايد

اما كبوتر دل درخون نموده منزل

باياد داغ محمل دل آشنا بيايد

جانش رسيده برلب اما زداغ زينب

پرميكشد گرامشب غم را شفا بيايد

سوزد اگر چه جانش اززهر دشمنانش

آتش به آشيانش از كربلا بيايد

 

———-(دودمه )—-

شهيد زهر كينه 2   اي صاحب هدايت

اي وارث مدينه 2   جانهاي ما فدايت

 

——-(حسين جان اي آبروي …)—-

بيا اي گل غم گرفته ي پرپر

           زدنياي محنت به جانب مادر

     بيا تا بهشت وصال ولقا

دگر سامرا را رها كن و بشتاب

   كه هستم زهجران روي تو بي تاب

   ببينم رخ با صفاي تورا

بيا وببين بيقرار تو بودم

     زيارت كن اين دم زروي كبودم

امان زين همه محنت وغمها

ززهر جفا جسم وجان توسوزان

       زبانت شداز ذكر فاطمه گويان

شدي كشته زهر وجوروجفا

پس ازاين غم وسوز سينه نداري

         دگر خاطرات مدينه نداري

دگر يابي ازرنج وغصه شفا

 

——–(ميخانه شددلم )—–

درسينه مي تپد   باياد تو دلم 2

داغ تو شعله زد   بركل حاصلم

ازجرعه جفا ، مرگم نشد روا

       كشته غمت مرا

         يافاطمه بيا 3

كن سامراي من همچون مدينه ات2

آتش بزن مرا   باسوز سينه ات 2

باسوزش جگر   يادي كنم مگر

       از شعله هاي در

          يافاطمه بيا

هستي بهشت من جانم نثار تو 2

جنت نميروم   من از كنارتو 2

همچون حسين من آورمرا كفن

       يك كهنه پيرهن

         يافاطمه بيا

 

—————(خدامادرم را…)—-

دل سامرا خون چكان از غمت

             گرفته به دل آسمان ماتمت

دوعالم فدايت بميرم برايت گل فاطمه

غريب واماما شهيد وااماما گل فاطمه}

به شهري كه بوي مدينه دهد

         غمي شعله بر جان تو ميزند

غريبي وتنها به شهرستم هاميان همه

غريب وااماما……………………..

گمانم هرآنكس شود خونجگر

             دلش تامدينه زند بال وپر

تويي پور حيدر كه باذكر مادركني زمزمه

غريب وا………………………….

تودر حبس يك لشگر ازناله اي

       به دل داغ يارت شده لاله اي

غم لاله رويان گرفته زتو جان گل فاطمه

غريب …………………………….

 

——————-(الا اي همسفر)—–

پرستوي دلم (گرفته بال وپر)2

               خوشا از منزلم (كنم عزم سفر)2

الااي مادرم   بيا اندر برم   كه سوزد پيكرم

                 بيا يافاطمه 3

منم ابن الرضا عزيز مصطفي 2

           كه سوزد جان من از اين زهر جفا 2

دراين غمخانه ام بيا جانانه ام توراپروانه ام

           بيا يافاطمه 3

بيا دراين سحر گل نيكو سير 2

           چه خوش باشد مرا رخت بينم اگر 2

بيا اي خون جگر مرا با خود ببر كه گشتم محتضر

           بيا يا فاطمه 3

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *